‘de herdertjes lagen bij nachte, zij hadden hun schaapjes geteld.’ wie kent niet – op z’n minst in grote lijnen – het kerstverhaal over de geboorte van een kindeke, in een stal in bethlehem? deze versie van het kerstverhaal lijkt in niets op wat we gewend zijn. de gebeurtenissen op die koude winternacht worden verteld vanuit het perspectief van de schapen. ze worden wakker van een fel licht, en hun herders zijn spoorloos verdwenen! de bange schapen komen erachter dat beneden in het dal een baby is geboren, een hele lieve baby, met prachtige gouden lokken, zo wordt er gezegd, dus moet het wel een meisje zijn, concluderen ze. de baby zal de wereld gaan redden en daarom viert iedereen feest. de schapen rapen al hun moed bij elkaar en gaan samen op pad, hier willen zij ook bij zijn! de kudde blijkt een vreemd stelletje egotrippers, steeds gaat er een schaap op eigen houtje op onderzoek uit en doet schaapachtig domme dingen. ondanks hun verschillen leren de schapen beter samen te werken en voor elkaar te zorgen. omdat ze zoveel tijd verliezen met het wachten op elkaar, komen ze te laat: de kribbe is leeg en het feest is voorbij. maar in het kerstverhaal staan de schapen rond de kribbe en bewonderen de baby? hoe moet dat nou? niets van onze zekerheden blijft overeind in dit hilarische, chaotische verhaal, behalve deze mooie kerstboodschap: beter samenwerken en wat liever zijn voor elkaar. prettige kerstdagen!