een bushokje wordt hun toevluchtsoord-een fragiel dakje van glas waaronder ze schuilen tegen kou, tegen blikken, tegen een wereld die voor haar steeds minder te bevatten is. hij blijft, ondanks alles, naast haar staan. maar ook hij draagt iets met zich mee: een ziekte die zich stil maar onverbiddelijk aandient. toch houden ze vast aan hun plan om te emigreren, gedreven door de hoop op rust, op herstel, op een tweede kans. maar ver van huis raken ze juist verder verwijderd van alles wat hen nog overeind houdt. wanneer hulp eindelijk in zicht komt, blijkt die ongelijk verdeeld. zij krijgt behandeling - en hervindt stukje bij beetje haar grip op de werkelijkheid. voor hem blijft die uit. de terugkeer naar nederland brengt geen redding. terwijl zij langzaam terugkeert naar zichzelf, verliest hij terrein aan zijn ziekte. wat volgt is een indringend en pijnlijk proces van achteruitgang en afscheid, waarin liefde standhoudt, maar niet alles kan keren. een dakje van glas, ergens, in een bushok is een rauw en aangrijpend verhaal over liefde onder extreme omstandigheden, over de breekbaarheid van de geest, dakloosheid, en over hoe dun de lijn is tussen vasthouden en loslaten. een verhaal dat je niet loslaat - juist omdat het zo echt voelt. met een nawoord door agnes schrier.