hij kwam als rik in ons jonge leven. aanvankelijk waren wij, de drie zusjes, dol op de nieuwe vriend van mama. maar rik bleek een man met twee gezichten: hulpvaardig en attent voor de buitenwereld, gevoelloos en egocentrisch binnenshuis. we spreken nu over rik als ‘het’. ‘het’ staat voor het kwaad, het monster, het beest. de littekens schuren, maar de onderlinge steun biedt ons veerkracht. samen slagen we erin om ons verdriet te doen verdampen, langzaam maar gestaag, als water in zonlicht.