koen stassijns bezingt in zijn nieuwe bundel in heldere, muzikaal gedragen verzen vertrouwde thema’s als leven en liefde, verlies en ouder worden. zijn poezie zoekt de ontroering zonder haar op te dringen: soms zacht troostend, soms onthutsend eerlijk. er verschijnen vrouwen die zijn leven hebben gekleurd; in ingetogen gedichten krijgen zij een plaats van herinnering. in de cyclus drie meisjes raakt hij aan de pijn en doorbreekt hij het taboe van verbroken ouder-kindrelaties, in sobere, aangrijpende beelden.