goethe werd tot het schrijven van unterhaltungen deutscher ausgewanderten geinspireerd door de decamerone. wat de pest in florence was voor boccaccio, was voor goethe het uitbreken van de franse revolutie en de gevolgen daarvan voor duitsland. het omlijstende verhaal van deze raamvertelling gaat over de leden van een duitse adellijke familie die door de fransen uit hun huis en over de rijn zijn verdreven. wanneer de familieleden onderling ruzien over de politieke situatie weet de matriarchale barones von c. de lieve vrede te bewaren door voor te stellen om elkaar te amuseren door verhalen te vertellen. de eerste verhalen verschijnen in 1795 in het door goethes vriend friedrich schiller opgerichte tijdschrift die horen. goethe zal het project echter niet voltooien, al schrijft hij op 3 februari 1798 nog een half dozijn sprookjes en verhalen in gedachten te hebben voor een vervolg. er worden zeven verhalen verteld: twee spookverhalen, twee amoureuze anekdotes, en twee wat langere moralistische verhalen, goethes emulatio eindigt met een wonderlijk allegorisch sprookje. hoewel het nastreven van boccaccio niet is gelukt, schreef goethe met het sprookje een van de hoogtepunten uit de duitse literatuurgeschiedenis.