de hoofdpersoon van dikke kus, dag-dag is van de stad naar het verre platteland verhuisd. daar, ontworteld en zwevend tussen twee werelden, denkt ze aan iedereen die ze heeft achtergelaten. vooral aan haar oudere minnaar xavier, die haar – zo zegt hij – beter kent dan zij zichzelf. ze houdt nog steeds van hem, maar het verlangen is verdwenen.  een onverwachte brief rakelt nog meer herinneringen aan vroegere liefdes op. er was geluk en ongeluk, bevrijding en beknotting. de sporen die zij achterlieten in haar leven – koffievlekken, voicemails, bloemboeketten – vormen een rariteitenkabinet waardoorheen ze zich beweegt, terwijl ze steeds dichter om de kern cirkelt van wat het betekent om je te verbinden. waarom willen we de ander aanraken, wie mag ons aanraken? en hoe laten we weer los?