hoe je je tot christus verhoudt is, zeker in onze tijd, een individuele en vrije keuze. maar hoe doe je dat, je verhouden tot christus? hoe kan je innerlijke christuservaringen duiden en verwoorden? hoe spreek je over christus met elkaar, wanneer die naam in deze tijd zo beladen kan zijn? kees zoeteman en astrid van zon gingen hierover met elkaar in gesprek, in de vorm van brieven die zij elkaar schreven. in deze briefwisseling vertellen zij over intieme ervaringen waarin christus dichtbij was, over wat in het innerlijk leeft en gedacht wordt in verhouding tot christus en het spreken daarover. de openhartige brieven nodigen uit zelf ook het gesprek over christus aan te gaan, in jezelf of met anderen. het herkennen van deze ervaringen is een bron van gemeenschappelijke hoop. “het gaat om een meest intieme ervaring die je als mens kunt hebben. een innerlijke ervaring waarbij je een ontmoeting hebt met een wezen dat je als geen ander vertrouwd voorkomt en dat tegelijk ook ongrijpbaar blijft. (…) als het je overkomt is het een onverwacht geschenk dat je altijd bijblijft.”