martin buber (1878-1965) geldt als een der belangrijkste denkers en godsdienstfilosofen van de moderne tijd. zijn boeken zoals «ik en jij» en «extatische getuigenissen» worden over de hele wereld nog volop gelezen. «dialogisch leven» vormt het hart van zijn visie op mens en wereld. centraal staat hierbij het vraagstuk van waarachtig contact tussen mensen onderling, en tussen mens en god, dat pas verwerkelijkt wordt door een actieve toewending tot de wereld en tot de ander. de dialoog die aldus ontstaat, overstijgt elke ideologie, elk wijsgerig systeem en zelfs ook elke taal, want hij komt voort uit de ervaring die de mens onmiddellijk brengt tot de ander, tot zichzelf en derhalve ook tot god. de hier bijeengebrachte geschriften over dialogisch leven zijn hoogtepunten uit bubers oeuvre en vormen een onmisbare aanvulling op zijn hoofdwerk «ik en jij». ze worden voorafgegaan door de fameuze «autobiografische fragmenten», een literaire terugblik op de kernmomenten van zijn jeugd. wie beseft welke centrale rol dialoog en wederkerigheid in de huidige wereld spelen, begrijpt het blijvend belang van bubers rijke gedachtegoed. dat laat zich niet beter samenvatten dan met zijn eigen woorden: «dialogisch leven is niet een leven waarin men veel mensen ontmoet, maar een leven waarin men met de mensen die men ontmoet, ook een waarachtige ontmoeting heeft.» «buber had geen leer, hij was zijn leer, juist in de versmelting van charisma en bezinning die kenmerkend is voor alle waarlijk grote geesten.» – frankfurter allgemeine zeitung