voor hannah arendt was politiek denken (want zo noemde zij haar denken zelf) vrij denken, zonder enig religieus, moreel of historisch houvast – en ze besefte terdege dat dit even bevrijdend als gewaagd was. in denken zonder leuning zijn een aantal grote essays opgenomen – groot in omvang, maar vooral in hun benadering van de onderwerpen die ze aansnijdt, of ze nu schrijft over karl marx en zijn plaats in het westerse denken, over cultuur en politiek, over democratie, of over verbeeldingskracht. de lezer wordt telkens weer meegesleept door de lucide en oorspronkelijke denkwijze van een van de verstandigste politieke denkers van de twintigste eeuw.