net als alice munro wekt flores empathie op met een zorgvuldige aandacht voor details. de mensheid, zo maakt ze duidelijk,aandacht voor details. de mensheid, zo maakt ze duidelijk, is verbonden door een gedeelde kwetsbaarheid.’is verbonden door een gedeelde kwetsbaarheid.’ —— the guardian een jonge vrouw van bijna dertig, marcela, heeft liefdesverdriet en keuzestress en vertrekt vanuit de chileense hoofdstad santiago naar punta arenas, aan de straat van magellaan in patagonie, waar haar vader woont na de scheiding van haar moeder. hij blijkt een zuid-koreaan in huis te verbergen, die van een chinees schip, een varende visverwerkingsfabriek, is gevallen (gegooid, gesprongen?). tussen de drie – alle drie in zekere zin op de vlucht voor iets – ontstaat een complexe driehoeksverhouding die zich nooit helemaal uitkristalliseert en waarin veel dingen lang onduidelijk blijven. met zuid-koreaanse films en strips als inspiratiebron, schetst millennial paulina flores in deze gevoelige, broeierige roman op even poetische als intense wijze een beeld van haar generatie en haar land, waar bijna terloops de grote problemen van deze tijd doorheen zijn verweven: het leegvissen van de zeeen, ontbossing, klimaatverandering, migratie, ongelijkheid, moderne slavernij. deception island is de langverwachte eerste roman van de chileense paulina flores, die internationaal doorbrak met haar debuut 'een beschamende vertoning. over een beschamende vertoning zegt alejandro zambra, auteur van bijna een vader het volgende: ‘een briljant boek dat de vluchtigheid van misverstanden vastlegt, het moment waarop mislukkingen er minder toe doen dan de behoefte om ze te delen.