de klifkusten tussen bocastle en tintagel, de legendarische landpunt waar het kasteel van koning arthur ooit stond. het is daar dat dit verhaal zich aan mijn bewustzijn opdrong, een vergeten legende die erom smeekte opnieuw verteld te worden. het werd me ingefluisterd door de golven, toegeschreeuwd door de rotsen, met op de achtergrond het melancholisch gekrijs van zilvermeeuwen. zij waren er toen ook bij en nu nog steeds. het begon met een beeld: een ranke vrouw, haar lange zwarte haren in de wind, starend over de zee vanop een rotspunt. ze trotseerde weer en wind, wachtend op het verschijnen van een zeil aan de horizon. de rest van het verhaal vertelde zichzelf.