ruim dertig jaar geleden vluchtte mina etemad met haar ouders en zus uit iran. maar de grond, de taal en de mensen heeft ze nooit losgelaten. wat ben je het leven verschuldigd als jij in meer vrijheid mag leven dan de inwoners van je vaderland? die vraag blijft haar achtervolgen – als schuldgevoel, als gemis, als plicht. tijdens de ‘vrouw leven vrijheid’-protesten in 2022 groeit bij haar het verlangen om iets terug te doen voor de mensen die ze heeft achtergelaten. in dit literaire memoir onderzoekt ze wat het betekent om je land te ontvluchten, en om niet terug te kunnen keren. een indrukwekkend verhaal over familie, over de druk van verwachtingen, over zingeving – en over de rust en voldoening die mina vindt in het zorgen voor dieren, wanneer woorden tekortschieten.