in een dorp waar iedereen elkaar kent en niemand iets zegt, begint annemiek patronen te zien die niet kloppen. knopen die verschijnen zonder verklaring. sporen in de aarde die ’s ochtends alweer verdwenen zijn. en een hardnekkig gevoel dat sommige vragen beter niet gesteld kunnen worden. wanneer haar man ’s nachts verdwijnt en terugkomt met modder aan zijn voeten en woorden in zijn mond die niet van hem zijn, wordt duidelijk dat het dorp niet alleen toekijkt, maar meedoet. al generaties lang. oude rituelen, tellen, afspraken — niet uit geloof, maar uit noodzaak. want wie weigert, brengt alles in gevaar. langzaam ontdekt annemiek dat het kwaad hier geen vorm heeft die je kunt bevechten. het leeft in stilte, in collectieve keuzes en in het wegkijken van mensen die denken dat ze geen andere optie hebben. hoe langer ze zoekt naar verklaringen, hoe kleiner haar wereld wordt. de wolf van putten is een duistere psychologische horror geworteld in nederlandse folklore, waarin de dreiging niet schreeuwt maar fluistert. een verhaal waarin het echte gevaar niet is wat in het bos leeft, maar wat mensen bereid zijn te accepteren om het leven draaglijk te houden.