in zijn krachtige, onsentimentele en verrassende verhalen richt de russische schrijver maxim osipov zijn blik op mensen die door ingrijpende gebeurtenissen – verraad, maatschappelijke commotie, ziekte of dood – grote veranderingen ondergaan. net zo geraffineerd en veelzijdig als in een roman belicht hij de mensen van verschillende kanten en legt hen bloot tot in de kern van hun wezen en onzekerheden. osipov ‘vangt’ zijn personages op momenten dat ze zich de vraag stellen die in veel negentiende-eeuwse literatuur werd gesteld: ‘hoe moet een mens leven?’ dat osipov ook arts is bracht recensenten ertoe hem te vergelijken met beroemde voorgangers als tsjechov en boelgakov. ook al wijst hij zelf zo'n vergelijking af, zijn psychologische inzicht, zijn vermogen tot pakkende karakteriseringen, zijn compassie en soms ironische blik maken dat die voor de hand ligt. osipov is een schrijver die een moderne en zeer toegankelijke toon combineert met de klassieke russische prozatraditie.