de verrader van sloten is een roman over het opmerkelijke leven van willem de buisonje: reclamemaker, uitgever, wethouder van de gemeente sloten en tweede kamerlid. als de regering in 1920 het voorstel doet tot volledige annexatie van sloten door amsterdam speelt de buisonje in de kamer een beslissende en verraderlijke rol. in dezelfde periode verliest hij zichzelf in financiele malversaties. als deze aan het licht komen is het gedaan met zijn carriere. tegen de achtergrond van de onder het zand van amsterdam nieuw-west verdwenen polders schetst jan loogman in deze roman de buisonje als een man die van betekenis wilde zijn. aan het slot van het verhaal realiseert hij zich hoe vergeefs zijn streven is geweest. ‘ik was een radertje in het grote geheel, klein grut’. klopt deze conclusie van de buisonje? of verdient hij het toch om genoemd te worden als een van de aartsvaders van amsterdam nieuw - west?