elk jaar in juni rijdt gerrit doornekamp met zijn oplegger vol dekens en tweedehands kleren naar roemenie, dezelfde parkeerplaatsen, dezelfde vrachtbrieven, dezelfde streepjes op een klembord. dit keer zit zijn zoon toma naast hem, geen bijrijder maar iemand die vragen begint te stellen die niet op de lijst staan. wat gebeurde er precies in 1991, toen gerrit voor het eerst die kant op reed? waar ging het geld naartoe dat in een envelop over een bureau werd geschoven, en wie tekende voor wat er die dag werkelijk werd overgedragen? onderweg schuiven er andere passagiers mee de cabine in, mensen met eigen adressen en eigen redenen om te vertrouwen of te wantrouwen wat er in de dozen zit en wat er in de papieren staat. terwijl de kilometers wegtikken en de grens dichterbij komt, wordt duidelijk dat een lading nooit alleen bestaat uit wat je erin laadt. wat heeft gerrit al die jaren precies vervoerd, en wat is hij bereid zijn zoon te laten zien?