voor een getuigenis als deze schiet het predicaat ‘episch’ tekort. hasan nuhanović, destijds student in sarajevo, vertelt hoe zijn ouders, zijn broer en hijzelf door het uitbreken van de oorlog in bosnie van hun anker worden geslagen. wat volgt is een relaas van mensen op drift. ze moeten zien te over¬leven in de bossen langs de drina, waar ze de zomer van 1992 doorkomen op de laatste oogst van het seizoen. dan slaat de bosnische winter toe en neemt nuhanović’ verslag een ijzing¬wekkende wending. onder mortiervuur van de bosnische ser¬viers van generaal ratko mladić worden de bosnische moslims samengedreven en omsingeld in het voormalige kuuroord sre¬brenica. door de ogen van nuhanović, bijna op het ritme van zijn ademhaling, maken we de gekmakende wanhoop mee van gezinsleden die elkaar proberen vast te houden te midden van tienduizenden andere vluchtelingen die een winter lang worden beschoten en uitgehongerd – totdat de vn eindelijk ingrijpt door de enclave schijnveiligheid te bieden als beschermd gebied, on-der de hoede van nederlandse blauwhelmen.