nog niet zo lang geleden zei kees van kooten in een interview: ‘een biografie is niet meer nodig, ik heb alles zelf verteld. ik ga de rest van mijn leven veel liever lezen dan schrijven.’ ter gelegenheid van de bloemlezing de tachtigjarige vrede las hij voor het eerst sinds tijden weer zijn eigen verhalen. ze brachten hem niet alleen terug naar het verloop van zijn lange leven, maar eveneens werd hij de lezer van zijn eigen hilarische fantasie. de verhalen uit hedonia, zwemmen met droog haar, de treitertrends, de modermismen en de vele andere bundels – ze zijn even sterk en humoristisch als de lenige geest van kees van kooten zelf. het is met die krachtige verbeelding dat hij nu zichzelf portretteert aan de hand van zijn verhalen. en het is het schitterende bewijs dat een biografie inderdaad volstrekt overbodig is. koot graaft zichzelf autobio.