in de stiltevariant eisen de twee grootste mysterien van het menselijk bestaan, de liefde en de dood, een belangrijke rol op. door de bundel waren twee geliefden: een levende en een dode. soms blijft in het midden wie het betreft, alsof dat niet uitmaakt, alsof dood en leven in wezen hetzelfde zijn. alleen de liefde lijkt waarlijk autonoom en zowel het leven als de dood te overstijgen. de stiltevariant is beeldrijk, muzikaal, met een mengeling van weemoed en euforie, van rouw en verliefdheid, van lichtere lyriek en wat grilliger en onstuimiger passages. dit laatste verhindert niet dat het een sensitieve en persoonlijke bundel is geworden, soms aards en soms mysterieus, nu eens bevreemdend en zelfs beklemmend, dan weer ontroerend. pieter boskma (1956) is sinds zijn debuut in 1987 niet meer uit de nederlandse poezie weg te denken. in zijn veelgeprezen, omvangrijke en diverse malen bekroonde oeuvre toont boskma een unieke verbeeldingskracht.