de een reist voor zijn werk, een ander reist voor zijn plezier en de derde reist omdat hij op zoek is naar een beter leven. ze kennen elkaar niet en ze reizen onafhankelijk, maar het doel van hun laatste etappe is dezelfde: de hoofdstad van portugal, op dat moment voorzitter van de europese unie, waar de 27 regeringsleiders vergaderen. tijdens hun reis passeren ze het noorden van afrika, dat na de arabische lente van november 2010 instabieler dan ooit is geworden en waar strijdgroepen van rebellen en nationale en internationale legers elkaar bevechten. hoe meer ze elkaar naderen, hoe groter het risico wordt dat de europese droom door explosief geweld uit elkaar spat. de na de laatste wereldoorlog zorgvuldig opgebouwde droom van eenheid, welvaart en veiligheid. wordt lissabon een doel of een doelwit? kan de dreigende catastrofe nog op tijd voorkomen worden of is ruzie, achterdocht, verdeeldheid met als gevolg de kans op een nieuwe oorlog op het europese continent onafwendbaar?