in ‘de rol van mijn leven’, de nieuwste feelgoodroman van courtney walsh, zit het rosie waterman tegen. ze doet er alles aan om een succesvolle actrice te worden maar als ze op een dag haar appartement en haar baan kwijtraakt trekt ze weer bij haar ouders in, en daar wordt ze met haar neus op de feiten gedrukt. terwijl zij, tevergeefs, aan het waarmaken van haar dromen werkte, zijn haar vrienden volwassen geworden, met carrieres, relaties en baby’s tot gevolg. en rosie? die is geen stap verder dan de dag van haar diploma-uitreiking. wanneer ze de kans krijgt om een productie van assepoester te regisseren grijpt ze die dan ook met beide handen aan. al heeft ze nauwelijks ervaring als regisseur. eenmaal aangekomen in door county, wisconsin, komt ze er tot haar grote schrik achter dat ze in een bejaardengemeenschap terecht is gekomen – en dat haar cast ook uit bejaarden bestaat. langzaam maar zeker krijgt de theaterproductie vorm, en begint rosie de charme van een rustiger leven in te zien. is de realiteit misschien wel beter dan ze ooit had kunnen dromen?