een eenzame fietser ploegt voort, mijl na mijl - met slechts stof, zand en een droog, adembenemend landschap als metgezel: centraal australie, waar alleen bush groeit en waar je uitgedroogd bent voor je het in de gaten hebt. duizenden kilometers legt frank van rijn zo af, gewapend met zoveel mogelijk water om te ontkomen aan de uitputtingsslag als gevolg van de dorst. 'waar kom je met die fiets vandaan?' 'van melbourne.' 'dat zal wel een moeizame aangelegenheid geweest zijn door de nullarbor.' 'ik ben niet door de nullarbor gekomen, maar via alice springs. vandaar heb ik de directe route genomen, dwars door de great victoria desert. dat leek me aardiger dan de asfaltweg door de nullarbor.' wie zich op de fiets in de binnenlanden van australie waagt, kan ontberingen verwachten. wie de route rijdt van melbourne naar fremantle, dwars door de woestijn, wordt wellicht voor gek versleten. niemand ging hem voor op deze avontuurlijke reis, maar frank van rijn kan het allemaal navertellen in zijn onnavolgbare stijl: amusant, boeiend, recht op de man en met een flinke dosis humor. bizarre ontmoetingen, filosofische uitstapjes, onverwachte uitnodigingen, contacten met de natuur in literaire hoogstandjes. je weet maar nooit waartoe het lezen van reisverhalen als deze kunnen leiden.