eduard bottelaer is een frisse zeventiger geworden en acht het moment gekomen voor het eindspel: een laatste krachtmeting met de weerbarstige existentie, die zijn nakende exit alsnog enige verheffing moet geven. een heilige opdracht van een tante met wie hij een innige, sensuele band heeft, brengt hem naar de pyreneeen, naar lourdes. de lezer ziet hem vertrekken en houdt zijn hart vast. want zijn bestemming is ver, de bergen hoog, de kloven diep. en bottelaer is bottelaer… isn’t it ironic?