niet eerder verscheen er een boek over de prinsentuin in groningen. in deze rijk geillustreerde uitgave beschrijft edward houting de geschiedenis van deze renaissancetuin vanaf de aanleg (1626) tot het hedendaagse onderhoud. de prinsentuin in groningen was een zogenaamde ‘hortus conclusus’, een besloten tuin: twee vleugels van het prinsenhof en een hoge muur langs de turfsingel omsloten deze in 1626 aangelegde stadhouderstuin. hierin kon de mens zich alleen of in goed gezelschap terugtrekken te midden van een verzorgde tuin met bloeiende planten en bomen. halverwege de 17de eeuw gaat de tuin volledig op de schop en veranderen de gebouwen van functie om aan het einde van de 18de eeuw een militaire bestemming te krijgen. de 19de eeuw is de eeuw van het verval: de gebouwen, zowel het prinsenhof als de vleugels aan de turfstraat en de kattenhage verkeren in een zwaar verwaarloosde staat. de tuin is begin 20ste eeuw verworden tot een opslagplaats van turf of bouwmaterialen. het gemeentebestuur van groningen besluit in 1939 het prinsenhof met hulp van jonge werklozen te renoveren. de tuin werd in 1940 gerestaureerd naar de situatie zoals die voorkwam op de vogelvluchtkaart van de stad uit 1643 van egbert haubois. een voormalige renaissancetuin komt letterlijk tot een wedergeboorte: strakke inrichting van vakken met hekken en twee voor nederland bijzondere, ronde loofgangen.