al jaren becommentarieert david grossman in internationale bladen (the guardian, de standaard, frankfurter allgemeine zeitung, the new york times en vele andere) ‘de situatie’ in israel en palestina. maar wat kun je na de terreuraanval van 7 oktober en de gebeurtenissen die daarop volgden, anders dan je afschuw en vertwijfeling uiten? david grossman zou zichzelf niet zijn als hij na de eerste schok niet de noodzakelijke pijnlijke vragen zou stellen: hoe heeft dit bloedbad op israelisch grondgebied kunnen plaatsvinden? waarom heeft de regering netanyahu, al jaren bezig met haar schandalen, gaza en de palestijnen daar volledig uit het oog verloren? en ‘wie zullen wij israeliers zijn als we na deze tragedie herrijzen uit de as?’ in tien essays schetst grossman de (voor)geschiedenis van 7 oktober als een serie van desastreuze beslissingen van een nationalistische en alleen op machtsbehoud gefocuste regering, voor wie taal, cultuur en de vrijheid van het denken geen onbetwistbare waarden meer zijn. en: is er onder deze deplorabele toestanden uberhaupt nog een perspectief van een ‘naast elkaar’ denkbaar?