de 13-jarige dwarsfluitiste zoe weet net zo veel over paarden als over scheikunde – helemaal niets. maar wanneer ze haar vriendin kim vergezelt naar een proefles op het beroemde paardrij-internaat snowfields in de wildernis van canada, heeft ze daar een ontmoeting die haar blijft achtervolgen... de zwarte hengst shaman staat bekend als schuw en gevaarlijk. toch lijkt hij zoe onmiddellijk te vertrouwen en voelt ze een sterke band met hem. maar dat niet alleen: zijn blik vertelt haar dat zij de enige is die hem kan helpen. zelfs als ze weer thuis is, blijft zoe over shaman dromen. telkens weer smeekt hij haar om hem te komen redden. uiteindelijk neemt zoe een drastisch besluit: ze gaat in haar eentje terug naar snowfields… • leesfragment • meteen toen zoe haar ogen dichtdeed, viel ze in een diepe slaap en begon ze te dromen. ze stond op een open veld. de weidsheid om haar heen was eerder voelbaar dan zichtbaar. de hoge hemel en verre horizon werden verborgen door een dichte mist. ze hoorde haar hart kloppen, steeds harder en harder, tot het plotseling niet meer haar hart was dat ze hoorde, maar hoefslagen die dichterbij kwamen. plots zag ze shaman, die haar tegemoet galoppeerde. zijn zwarte vacht glansde in de zonnestralen die de mist doorboorden. de hengst stond nu helemaal stil. ze drukte haar gezicht tegen zijn hals en ademde zijn geur in. en toen voelde ze een blik in haar nek prikken. ergens in de mist stond iemand naar hen te kijken, te loeren. ‘weg hier, shaman!’ fluisterde ze. een tel later zat ze op zijn rug. shaman galoppeerde weg en vloog over de weidse steppe. en plotseling versmolten hun lichamen met elkaar, waren het haar hoeven die over de grond roffelden, haar benen die steeds sneller liepen, haar manen die in de wind wapperden. wie zat er achter haar aan? ze wist het niet. ze wist alleen dat ze moesten vluchten.