op latere leeftijd ontmoet de verteller een man die bijna niemand nog ziet: thomas sanders, een stille tachtiger met een trage tred en een hoofd vol verhalen. tien jaar na zijn dood krijgt hij eindelijk een stem. achter die oude man op dat bankje schuilt een leven dat nauwelijks iemand kende. thomas groeit op in belgisch-congo, verliest te vroeg zijn moeder en zus en vlucht als tiener naar europa. in het naoorlogse keulen vindt hij houvast in het water. hij groeit uit tot een olympisch atleet en doorkruist de wereld — van de rijn tot helsinki, van frans-guyana tot chili. maar hoe verder hij reist, hoe minder hij ontsnapt aan wat hij achterliet. onderweg ontmoet hij vrouwen die hem vormen. toch blijft een naam door alles heen resoneren: emma, het meisje dat hij verloor toen zijn wereld instortte. jaren later, wanneer zijn kinderen hun eigen leven leiden en zijn dagen stiller worden, merkt thomas hoe hij langzaam uit het zicht verdwijnt. niet met een schok, maar geleidelijk — in wat niet meer gevraagd wordt, in wat ongezegd blijft. dan dringt een vraag zich op: niet waar hij geweest is, maar wie hij nog is.