werkend in de tuin vang je vaak een glimp op van een verborgen gemeenschap die maar lastig te doorgronden lijkt. en toch – terwijl je met je handen in de grond zit, met de geur van verse aarde in je neus, begin je al snel te beseffen dat er onder je voeten misschien nog wel meer tuin is dan daarboven. sterker nog: zonder dat wemelende leven onder het maaiveld zou plantengroei uberhaupt niet mogelijk zijn. de manier waarop alle aanwezigen in die ondergrondse microkosmos met elkaar communiceren is ronduit verbazingwekkend.