marieke telt bekers en jassen alsof daar de tijd in te vangen is, terwijl achter haar in de gemeenteplannen al een streep door de gymzaal staat. haar vader sjoerd, ijsmeester van deze en vorige generaties, blijft de wei meten die hem niet meer toebehoort, met een hart dat de kou niet meer verdraagt. om hen heen schuiven anderen hun eigen stukjes grond en vertrouwen door: een boer die zwijgt over een verkoop, een bestuurster die een tekort wegmoffelt, een wethouder die inspraak in vinkjes vangt. niemand liegt hardop, iedereen schikt een beetje bij, en ondertussen verdwijnt er iets — een gebouw, een baan, een gewoonte om samen te komen — zonder dat er een moment is waarop je kunt zeggen: hier gebeurde het. terwijl het ijs dikker wordt dan in jaren, moet marieke beslissen hoeveel ze nog opschrijft, hoeveel ze laat gaan, en of er nog iets is dat je kunt vasthouden als de grond onder je gewoon wordt verkocht. wie meet, bepaalt niet altijd wat er blijft liggen.dit boek is door ai gegenereerd.