in ‘de man in cel 401’ speldt auteur john brosens verzetsheld en trouw-medewerker simon willemse het lintje op dat hij nooit kreeg, maar beslist verdiende. onderduiken, bedacht simon zich op weg naar huis. hij dacht aan zijn ouders, aan de problemen waarmee zij ongetwijfeld geconfronteerd gingen worden. en hoeveel ze van hem hielden: zodra zij van de eerste schrik bekomen waren zou de twijfel komen of die onderduik wel zo’n goed idee was. simon willemse is 23 jaar wanneer hij in zijn functie als reizende ambtenaar voor het distributiekantoor in het zeeuwse sint laurens bovenaan een lijst komt te staan voor de duitse arbeitseinsatz. eerder weigerde hij pertinent de arierverklaring te tekenen en in het geheim werkt hij al een aantal jaar voor de verzetskrant trouw. onderduiken is nu de enige optie. maar als onderduiker heeft hij papieren nodig, en distributiebonnen. het plan voor een verzetsdaad die duizenden onderduikers directe hulp zal bieden ontstaat. ‘de man in cel 401’ is het waargebeurde verhaal van een relatief onbekende verzetsdaad met een enorm impact. het is een verhaal van moed, trouw en verraad.