in de man die zijn vrouw voor een hoed hield vertelt oliver sacks de verhalen van mensen die lijden aan perceptuele en intellectuele afwijkingen: patienten die hun herinneringen kwijt zijn, niet langer in staat zijn om geliefden of alledaagse voorwerpen te herkennen, of patienten die te maken hebben met tics en die zonder dat te willen obsceniteiten schreeuwen. hoewel deze gevallen ons vaak bizar voorkomen, worden ze door sacks’ respectvolle en sympathieke wijze van vertellen diep menselijk. aan de hand van fascinerende en vaak ontroerende ziektegeschiedenissen laat sacks zien hoe het is om te moeten leven met een neurologische afwijking.