ilja leonard pfeijffer schreef een briljante roman over een omstreden historische figuur die leefde in een voor europa belangrijk tijdsgewricht. de democratie zou overwinnen, maar niet zonder slag of stoot. dat verhaal is een unieke reis door de tijd naar de wereld van bijna tweeenhalf millennium geleden, toen de nog prille democratie in verval begon te raken. de vraag is in hoeverre alkibiades daaraan (mede)schuldig was. was hij de eerste populist? heeft hij de democratie ontmanteld – of was hij de redder ervan? alkibiades had wat recht te zetten. hij werd beschuldigd van heiligschennis, hoogverraad en dictatoriale ambities. hij is zijn moederstad tot tweemaal toe ontvlucht. op een gegeven moment was hij zowel in athene als in sparta ter dood veroordeeld. en al die tijd, zelfs op de momenten waarop iedereen op de pleinen, in de haven en in de stegen zeker dacht te weten dat hij de stad had verraden, had hij niets anders dan het belang van athene voor ogen. het is zeldzaam dat er zo veel bronnen beschikbaar zijn over iemand die zo lang geleden leefde. al die auteurs, uit zijn eigen tijd en later, hadden zo hun redenen om alkibiades te portretteren zoals zij deden. zijn de feiten wel de feiten? is geschiedenis fictie? de luimen van de leeuw biedt een overzicht van de interpretaties en misverstanden die in de jaren en eeuwen nadien door antieke auteurs de wereld in zijn geholpen. nadat u in de roman heeft kunnen lezen hoe het allemaal is gegaan, biedt dit boek u inzicht in de fascinerende wijze waarop die waarheid in de duizend jaar tussen alkibiades’ dood en het einde van de oudheid is doorgefluisterd, vervormd en misbruikt voor oneigenlijke doelen.