eeuwenlang is de mens bezig geweest met het zoeken naar en veroveren van nieuwe leefgebieden. de laatste honderd jaar hebben we de stad als beste woonomgeving verkozen – in 2070 zal zeventig procent van de mensen in de stad wonen. het is de plek waar we onze overlevingskansen het hoogst inschatten, waar we een goede levenskwaliteit verwachten. maar daarmee hebben we de natuur geelimineerd uit ons denken. in de levende stad daagt stefano mancuso ons uit het stadse leven te heroverwegen aan de hand van de volgende paradox: de opwarming van de aarde zal het stadse leven voorgoed veranderen, maar de stad zelf is daar de belangrijkste oorzaak van. en dus moeten we niet alleen onze steden, maar ook ons denken vergroenen. hoog tijd om de stad niet meer te bouwen met de mens als voorbeeld (met een centrum als hart en woonwijken als longen), maar de stad te zien als een plant, een levend en circulair organisme: duurzaam en gedecentraliseerd. op enthousiaste toon en met veel verrassende voorbeelden laat mancuso zien wat ons nu te doen staat.