in het barre rationalisme van onze tijd dreigt onze spirituele denkkracht naar de achtergrond te verdwijnen. als er in dat klimaat sprake is van engelen, is dat vaak in de zin van een ‘beschermengeltje’ dat elk mens op de schouder heeft zitten, of als stoffering van een kerststalletje. aan die reducering zijn ook veel hedendaagse gelovigen niet helemaal ontkomen, laat de auteur zien. anne marie reijnen wil de mens terugroepen naar een bestaan waarin de moed terugkeert om wat ons verstand (de ‘rede’) te boven gaat weer ruimhartig welkom te heten. zij laat aan de hand van voorbeelden uit de literatuur en de kunst zien, hoe bijv. dichters en andere kunstenaars altijd al het tasten naar de gastvrijheid, waarvan de engel nu juist zo nadrukkelijk het symbool (maar ook deel van de werkelijkheid) is en die, zo koppig als ze is, niet weg te krijgen is, hebben getast. de engel, zegt de auteur, is de spiegel van de schoonheid van gods schepping en van gods genade, die – net als de engel zelf – ‘gratis en voor niets’ is.