de wonden geslagen door gedwongen verplaatsing, westerse expansiedrift en de verdeel-en-heerspolitiek zijn nog niet geheeld. europa ligt onder de loep, het door de witte macht gedicteerde wereldbeeld kantelt en de nazaten van de gekoloniseerden verheffen hun stem. adriaan van dis – geboren in een indisch milieu – volgt al jaren het postkoloniale debat in binnen- en buitenland. een lees- en denkervaring die hem uiteindelijk aanspoorde anders naar deze tijd te kijken. een schrijver wees hem al vroeg de weg: rudy kousbroek (1929-2010). een van de origineelste essayisten van ons taalgebied. niemand schreef met zoveel hartstocht en verontwaardiging over de koloniale erfenis, de japanse bezetting en de verwerking van het verlies van nederlands-indie. in 1992 werden nagenoeg al zijn artikelen over dit onderwerp bijeengebracht in het oostindisch kampsyndroom, een belangwekkend boek dat voor veel onrust onder oud-indiegangers zorgde. voor van dis was het een bevrijdende les in voortschrijdend inzicht, en een inspiratiebron voor de kolonie mept terug.