'een behoorlijk briljant boek.' de standaard der letteren 'de kolonie' is een ontluisterende fabel over twee buitenstaanders op een afgelegen iers eiland tijdens the troubles. het is de zomer van 1979. een engelse schilder, meneer lloyd, op zoek naar rust die hem de ruimte geeft om te creeren, reist naar een klein eiland voor de westkust van ierland. hij weet niet dat er vlak achter hem een ​​fransman volgt. jean-pierre masson bezoekt het eiland al vele jaren en bestudeert de taal van de bewoners. hij is fel beschermer van hun isolement en acht het essentieel voor het verkennen van zijn theorieen over taalbehoud en identiteit. hij is dan ook niet blij met de aanwezigheid van de engelse kunstschilder. beide mannen zijn naar het eiland gekomen om koste wat het kost de waarheid van deze plek te vatten – de een in zijn schilderijen, de ander door de taal ervan vast te leggen, de taal die hij hoopt te behouden. maar de mensen op het eiland – van overgrootmoeder bean ui fhloinn tot de vijftienjarige james, die een groot schildertalent blijkt te zijn – hebben hun eigen opvattingen over waarden en verlangens. ondertussen wordt ierland geteisterd door gewelddadige aanslagen van de ira. de kolonie stond op de longlist van de booker prize en op de shortlist van de orwell prize. de pers over de kolonie: 'niet iedere ierse schrijver hoeft meteen met samuel beckett vergeleken te worden, maar als je de dieptragische realiteit van het menselijk tekort met evenveel gortdroge humor beschrijft als audrey magee het doet in de openingspagina’s van de kolonie, dan drijven de gedachten van de lezer onvermijdelijk af naar haar nobelprijswinnende landgenoot. [...] met een kritische blik naar het verleden en naar de toekomst kijken. die toekomst misschien zelfs op bescheiden wijze mee vormgeven. dat is wat kunst heel af en toe vermag. dat is wat audrey magee doet in dit behoorlijk briljante boek.' ★★★★★ de standaard der letteren 'dit is het meest indrukwekkende boek dat ik ooit heb gelezen over kolonisatie, en los daarvan kun je het boek ook gewoon lezen als een prachtige ierse vertelling, en je kunt het ook lezen als een geschiedenisboek. dit boek heeft zoveel lagen, en ik lees heel veel, maar dit boek heeft blijvend indruk op mij gemaakt, ik ben nog steeds aan het herkauwen, en dat komt omdat je je zo hecht aan de hoofdpersonen. een prachtig verteld boek.' boek van de week, npo klassiek 'dankzij een verfijnde en moderne verteltechniek schakelt de ierse romanschrijfster gezwind tussen innerlijke monoloog, dialoog en perspectief, waarbij stemmen naadloos in elkaar overvloeien. voeg daarbij het bloemrijke proza, de opzwepende plotlijnen en de rijke thematiek rond geschiedenis, kunst, taal, kolonialisme en je hebt een instant classic.' humo 'beetje bij beetje doseert magee informatie over haar personages, kleurt ze in en geeft ze diepte, zodat je te weten komt wat deze mensen drijft. dat doet ze in een heel eigen, vloeiende stijl.' trouw ‘wat een opluchting is het om een ​​roman te vinden die de lezer als een volwassene behandelt, die fris is zonder literaire mode na te jagen, provocerend maar niet schreeuwerig.’ the times ‘een voortreffelijk uitgewerkt, gelaagd verhaal met de helderheid van een parabel.’ kirkus review audrey magee is een ierse romanschrijfster. ze werkte twaalf jaar als journaliste voor onder andere the times en the guardian. haar debuutroman, the undertaking, werd genomineerd voor de women’s prize for fiction, de franse prix du premier roman, de irish book awards en de dublin literary award. de kolonie (2022) is haar tweede roman en stond onder andere op de longlist van de booker prize.