‘alsof het gister is gebeurd, zo scherp. dertien jaar had ik niet geweten dat ik het wist, maar toen ik de politie zag, wist ik ineens dat ik het al die tijd had geweten.’ zo, na dertien jaar zwijgen, verbreekt ada storkema de stilte. waar peter middendorp in de meesterlijke roman jij bent van mij haar echtgenoot, de dader, laat vertellen, geeft hij nu het woord aan haar. sinds de fatale gebeurtenis wordt ada verteerd door de vraagof ze medeschuldig is aan het feit dat haar man een verkrachter is, een moordenaar. had ze het kunnen voorkomen? ‘als ik hem gegeven had wat hij wilde, als ik hem had gegeven wat hij nodig had…’ of is zij evengoed slachtoffer? had ze haar zwijgen eerder moeten doorbreken? maar hoe leef je verder wanneer zoiets uitkomt? via confronterende vragen vertelt ada nu voorzichtig haar verhaal, van de arrestatie van haar man tille tot de dag van vandaag – want tille komt binnenkort vrij…de kant van ada is een even kwetsbaar als krachtig portret van een vrouw die moet leven met een gruwelijke waarheid.