er is nog niets aan de hand. maar als je de linzen op je bord aanziet voor een ziekte onder de microscoop, begin je toch te twijfelen. de dichter in de poezie van iduna paalman is angsthaas en riskmanager ineen. in haar zinnen spreekt het gevaar je geruststellend toe, maar wat moet je geloven? kun je de rekenfout uit een staalconstructie halen, liefde vasttimmeren in een nieuw huis, onbezorgd blijven als je naast een sluipschutter zwemt? ondertussen wordt het steeds warmer en blijken weilanden, matrassenwinkels en uitgeholde taarten ongeschikte schuilplaatsen. de grom uit de hond halen zoekt naar manieren om onheil te bezweren, in voorschriften, sprookjes en dat vreemde vermoeden: dat het misschien wel goed komt.