mary staarde naar het roestige ding in haar handen. een sleutel. ‘misschien lag hij daar wel tien jaar begraven,’ fluisterde ze. ‘misschien is hij wel van de tuin!’ ze mocht overal komen, hadden ze gezegd, alleen niet in die ene kamer, en in die ene tuin. maar mary hoort geluiden, in de verboden kamer. inbeelding, zeggen ze. en: verboden! over de muur van de geheime tuin ziet mary steeds dezelfde vogel vliegen. mary houdt niet van verboden en ook niet van geheimen… kan zij de geheimen ontrafelen? tonke dragt over de geheime tuin: ‘verrukkelijk boek – mijn lievelingsboek. de geheime tuin heeft alles: het is geheimzinnig, spannend en betoverend mooi! een boek dat ieder kind gelezen moet hebben.’ the secret garden van frances hodgson burnett verscheen voor het eerst in 1911. meer dan honderd jaar later is het verhaal over het stugge, egoistische weesmeisje mary dat een verboden, verwaarloosde tuin weer tot bloei weet te brengen – en daarmee zichzelf – nog altijd betoverend voor jong en oud. prachtige vertelling waarin de parallellen tussen natuur, vriendschap en verbeelding onopvallend lijken, maar magisch zijn.