emerald, een jonge aardwetenschapper met een gebroken hart, verhuist naar een nieuw appartement tegenover een park. daar raakt ze gefascineerd door de oude hollandse iep tegenover haar raam – een boom die haar houvast biedt in een periode van verlies en vervreemding. ze begint patronen te zien die verder reiken dan haar eigen leven: in jaarringen, gesteentelagen en sterrenkaarten lijken verhalen verborgen te liggen over tijd, oorsprong en verdwijnen. wat begint als een zoektocht naar rust groeit uit tot een reeks ontmoetingen en observaties waarin aarde, bomen en kosmos op mysterieuze wijze met elkaar verbonden raken. emerald probeert grip te krijgen op wat verloren ging, maar stuit tegelijk op grotere vragen: hoe draag je herinneringen met je mee, en hoe vind je opnieuw richting wanneer alles verschoven is? de gatendragers is een verbeeldingsrijke roman over verlies, verbondenheid en de sporen die de tijd achterlaat – in landschappen, in lichamen en in de ruimte tussen mensen. meer spitsuur, tropenjaren, woestijntijd – vera schutter zit er middenin. niet als moeder van kleine kinderen maar van een volwassen zoon die noodgedwongen (op straat gezet door zijn vriendin) bij haar intrekt terwijl haar zusje stervende is. er is veel te verhapstukken: haar zusje van wie ze geen afscheid heeft kunnen nemen, het opgerakelde oorlogsverleden van hun moeder. de ontreddering van de zoon, de plotseling krakkemikkige echtgenoot. de poging orde te scheppen in de spectaculair chaotische flat van haar schoonmoeder. ze denkt steeds vaker aan ontsnappen.