ze stak haar vader neer en vermoordde haar moeder, voordat ze haar zus ophing – althans, zo gaat het rijmpje dat schoolkinderen zingen over de moorden binnen het gezin hope in 1929. de enige overlevende was de zeventienjarige lenora hope. de meeste mensen dachten dat zij de moorden had gepleegd, maar de politie kon destijds geen bewijs vinden. zelf heeft lenora altijd ontkend. ze woont nog altijd in hope’s end, het grote landhuis boven op de kliffen aan de kust van maine, waar de moorden plaatsvonden. ruim een halve eeuw later, in 1983, wordt kit de nieuwe thuishulp voor lenora, die aan een rolstoel gekluisterd is. een aantal beroertes heeft ervoor gezorgd dat ze alleen nog kan communiceren met behulp van een typemachine. op een avond typt lenora: ik zal je alles vertellen. maar kit vermoedt al snel dat lenora haar niet de hele waarheid vertelt. wat is er echt gebeurd op die fatale nacht – en waarom?