in 2004 debuteerde erich zielinski (bonaire, 1942) verrassend met de engelenbron. de roman kreeg in dat jaar een nominatie debutantenprijs en een eervolle vermelding bij de gouden strop nominatie, werd in 2007 bekroond met de cola debrotprijs en verschijnt nu in een derde druk. in het oude stadsdeel otrobanda op curacao meent monchin zijn evenwicht te hebben gevonden. de harley davidson waarop hij als politieman reed is met keilbouten verankerd in een betonplaat op een oude waterput. op die motorfiets vlucht monchin uit de werkelijkheid en houdt hij existentiele monologen met zijn alter ego broeder abt. zielinski schildert met een gevarieerd pallet van emoties in de engelenbron een wonderlijk en veelkleurig caribisch decor waarin de mens te zien is, getekend door zijn noden en de verleidingen van het leven. de humor is nooit ver te zoeken, evenmin als de kritische ondertoon waar het penseel vluchtig overheen strijkt. handelen in drugs is een kunst, zoals balletdansen in een mijnenveld kunst is. je moet goed opletten waar je je voeten neerzet en toch geen enkele noot missen van de muziek. de personages in het boek ontkomen niet aan de dans. petchie, monchin en hendrik van alsum raken verstrikt in een mislukte drugsaffaire waarin twee vrouwen uiteindelijk de touwtjes in handen hebben: aura die opgroeide in een sloppenwijk in santo domingo waar het instinct tot zelfbehoud sterker is dan alle deugden bij elkaar, en rona. zij was een hindostaanse, en dat alleen al omringde een deel van het huis met mystiek alsof daarin knielende mensen wierook offerden. zij had een non kunnen zijn; een kloosterlinge die alleen nog haar god diende. in dat huis ligt de invalide hendrik en luistert naar piaf: et on danse, on danse, on danse... «het belangrijkste antilliaanse romandebuut sinds frank martinus arion.» michiel van kempen