louise den ouden-westera (1914-1993) werd manziek genoemd – ze trouwde drie keer en had tot op hoge leeftijd minnaars. maar marjolijn de cocq legt de tragiek bloot achter het levensverhaal van haar oma, een meisje dat in een amsterdamse volkswijk werd geboren en eigenaresse werd van een monumentaal landgoed in de betuwe. vier dichtbeschreven velletjes jeugdherinneringen die louise naliet na haar zelfverkozen dood, vormen de sleutel tot een bewogen eeuw van rode idealen. de dochter van de anarchist is een aangrijpende zoektocht die toont hoe misbruik generaties doorwerkt en onderstreept dat de schaamte van kant moet wisselen.