‘ik zie mijn columns als een soort antidepressivum,’ zei sander donkers bij zijn afscheid als geliefd voorpaginacolumnist van de volkskrant. jarenlang beschreef hij met een zachte blik de snel veranderende wereld in stukjes van 150 woorden, waarin verwondering het meestal won van woede en ergernis. volgens donkers zelf zijn veel van die stukjes te vangen in het zinnetje: ik dacht het, maar het was niet zo. over politiek en poezen, oudtantes en onnozele trends, over de schoonheid van het alledaagse en het noodzakelijke gevecht tegen chagrijn.