de dauwdruppels van de dageraad de stijl van droogenbroodts poezie is karakteristiek en onmiskenbaar. uiteraard is de ontwikkeling van het hermetische naar groter eenvoud, naar een natuurlijke ongekunsteldheid, evenwichtig en diepzinnig niet te overzien. de lezer ervaart in deze verzen de kunst van het suggereren, het principe dat minder meer is, als basis van een dichtkunst die, hoewel ze in verschillende tradities verankerd is, een zeer persoonlijk aroma uitstraalt. karakteristiek voor deze poezie is ongetwijfeld de knapheid van expressie, ja zelfs een extreme terughoudendheid die de serene intensiteit nog versterkt. ochtendgedicht argeloos tussen droom en nevel dwalend het gedicht taalverloren ingebed in het vaal van de morgen de vogels het fabelland de gestolde lava van het meer hongerig en buitbegerig de fuiken het vangnet de jager van het woord.