het aangrijpende en waargebeurde verhaal van een jonge vrouw die de holocaust overleefde door cello te spelen in het vrouwenorkest in auschwitz een indrukwekkend verhaal over opmerkelijke moed, veerkracht en de kracht van muziek de joodse anita speelt al van jongs af aan muziek. als ze in de tweede wereldoorlog naar auschwitz wordt gedeporteerd, blijkt de cello haar redding te zijn. anita lasker-wallfisch is inmiddels 100 jaar en is de laatste overlevende van het vrouwenorkest in auschwitz hoewel mijn hoofd kaalgeschoren was en er een nummer op mijn arm getatoeeerd stond, was ik mijn identiteit niet helemaal kwijt. ik had dan wel geen naam meer, maar ik was nog steeds herkenbaar. ik was ‘de celliste’. in 1939 was anita, net zoals zo veel duits-joodse schoolmeisjes, vooral bezig met haar studie en plannen voor de toekomst, totdat haar dagelijks leven langzaam maar zeker ingrijpend veranderde. haar school werd gesloten, haar ouders werden opgeroepen voor deportatie en toen zij en haar zus renate naar frankrijk probeerden te vluchten, werden ze gearresteerd en gevangengezet in auschwitz. toen anita op achttienjarige leeftijd in auschwitz aankwam, kon ze door een speling van het lot ontkomen aan de gaskamers: ze speelde cello en het kamporkest had een celliste nodig. nu is zij de laatst levende overlevende van het vrouwenorkest van auschwitz. dit is haar verhaal, verteld in haar eigen woorden. de pers over de celliste van auschwitz ‘op het moment dat de soldaten haar wilden afvoeren, hoorde ze een officier roepen: “nee, zij niet, dat is de celliste.” toen besefte anita dat ze nog steeds een eigen identiteit had, ook al was haar naam vervangen door een nummer.’ alice herz-sommer, auteur van de pianiste van theresienstadt ‘een aangrijpend verslag van hoe een jong meisje enorme gruweldaden overleefde, grotendeels dankzij haar talent om cello te spelen.’ classical music ‘een waardevolle bijdrage aan de documentatie van een afschuwelijke periode in de geschiedenis.’ the sunday telegraph