de buitenwereld blijft buiten. de binnenwereld is van haar. selma is het nakomertje in een ogenschijnlijk keurig gezin waar alles draait om controle en schone schijn. voor de buitenwereld zijn ze een nette familie: een opgeruimd huis, keurige kleren, samen naar de kerk, ouders die weten hoe het hoort. maar achter de voordeur heerst een moeder die haar dochter gevangenhoudt in eindeloze regels, die met harde hand en vernederende woorden selma’s eigen identiteit doet verdwijnen. het is nooit genoeg. kiezen voor eigenheid is niet toegestaan en langzaam raakt selma zichzelf kwijt. durft ze los te laten wat haar altijd heeft vastgehouden? poetisch, ritmisch en eerlijk. een verhaal dat blijft hangen, omdat het laat zien hoe woorden kunnen breken – en hoe dezelfde woorden ook kunnen helen. een openhartig en aangrijpend levensverhaal dat laat zien hoe strikte regels en stilzwijgen een leven kunnen tekenen – en hoe moed en eerlijkheid de weg vrijmaken naar innerlijke verzoening. linda van butselaar (1964) schrijft al sinds haar jeugd verhalen en gedichten. wat begon als schrijven om te overleven, groeide later uit tot schrijven als bron van kracht en innerlijke vrijheid. in haar debuutroman de 101 geboden van mijn moeder geeft ze het kind in haar opnieuw een stem en nodigt ze anderen uit hun eigen stem terug te vinden. je kunt het verleden niet herschrijven, maar wel je eigen verhaal.