in dat mag ik toch nog zeggen, he? wordt de rol van politionele vooroordelen in antiterrorismestrategieen onderzocht, met bijzondere aandacht voor hoe deze vooroordelen de identicatie van potentiele dreigingen beinvloeden. op basis van uitgebreid sociaalpsychologisch en criminologisch onderzoek blijkt dat het ‘buikgevoel’ van politiemensen een belangrijke factor is bij het bepalen van wie verdacht is. dit intuitieve proces kan echter leiden tot vertekeningen, aangezien vooroordelen bewust en onbewust het besluitvormingsproces overnemen, vooral in ambigue situaties of in situaties waarin tijdsdruk heerst. dit onderzoek erkent de normaliteit en de functie van vooroordelen bij iedereen, maar benadrukt eveneens het belang van het leren identiceren en het in vraag stellen ervan. door te onderzoeken hoe deze vooroordelen ontstaan en functioneren binnen de politie, draagt dit boek bij aan een beter begrip van de uitdagingen waarmee politiemensen worden geconfronteerd bij het bestrijden van allerlei fenomenen. het groene gras is een boekenreeks die zich voornamelijk richt op comparatief criminologisch werk, zowel vergelijkend tussen nederland en belgie als daarbuiten. de reeks is multidisciplinair opgezet, waarbij de criminologen een prominente plaats krijgen naast andere discipline.