de vlijmscherpe, ontregelende kracht van het latere werk van henri michaux. de geschriften van henri michaux (1899) getuigen van een gedisciplineerde zoektocht naar de vloeibare identiteiten van het schrijvende ik. de wijze waarop de dichter het westen ter discussie stelt is tot op heden vruchtbaar gebleken. meer dan ooit duiken in de europese cultuur ‘vreemdelingen’ op die radicale vragen stellen. van die houding is michaux een belangrijke voorloper geweest. poeziecentrum bracht eerder twee delen van een driedelige bloemlezing uit. dageraad op klaarlichte dag is het derde en laatste deel dat een ruime selectie uit michaux’ poezie uit de periode 1960–1984 bevat. de gedichten zijn geselecteerd, vertaald, van aantekeningen en een uitvoerig essay voorzien door dichter en poezievertaler bart vonck. in dit derde deel lezen we onder meer de teksten die ‘onder invloed’ (van geestverruimende middelen) zijn geschreven. de lezer vindt hier ook drie lange gedichten, ‘iniji’, ‘yantra’ en ‘het meisje van de berg’, die door kenners tot het beste werk van michaux zijn uitgeroepen. een waardig slot van een ontregelende, hyperbewuste dichter. het eerste en tweede deel in deze reeks bloemlezingen over henri michaux zijn nog steeds verkrijgbaar: trage nederlaag met volle zeilen en in je eentje een menigte.