voor nabestaanden soms, als een boom geen nieuwe takken wil, en grasland ook na regen blijft vergelen, en niets resteert dat nog de pijn kan helen, en dagen komen, gaan zonder verschil, dan staat een naaste machteloos terzijde. je doet echt al wat ligt in je vermogen maar ziet de wisse dood al in de ogen: een blik van sterven, ’t lijkt niet te vermijden. je lichaam en je geest zijn uitgeteld en tegelijk ben je steeds op je hoede, en vreest aldoor: het heeft aan mij gelegen. maar waar je je ook verder nog mee kwelt: het einde komt zoals je dat vermoedde. niets houdt de wrede afloop dan nog tegen. jeroen de valk schreef deze sonnetten na de dood van zijn zoon, de veelbelovende journalist arnold de valk (1989-2025). arnold overleed na drie jaren van ernstige depressie. jeroen de valk hoopt dat deze bundel iets van herkenning en troost biedt voor mensen met een depressie en hun mantelzorgers, en begrip bij hun omgeving. jeroen de valk (1958) publiceerde een serie boeken over jazz en werkt voor nieuwsmedia in midden-nederland. www.jeroendevalk.nl